۴۵ مطلب با موضوع «لابه‌لای زندگی» ثبت شده است

زندگی کاملا دانشجویی خانم حریر!

۱. یکی از آن‌ها لهجهٔ شیرین مشهدی دارد و بچه‌ها می‌گفتند دیروز که نبودی خبرت را می‌گرفت، دیگری زیبا می‌خندد و صدای دل‌نشینی دارد، آن یکی چادرش هیچ‌گاه از سرش نمی‌افتد و دائم بهمان مشق شب می‌دهد، یکی روز اول که آمد گفت خودتان را معرفی کنید و بگویید در چه زمینه‌هایی مطالعه می‌کنید و بعد از صحبت‌هایم از من خواست بگویم سلینجر بهتر است یا جلال‌ آل‌احمد، یکی همیشه غصه‌مان را می‌خورد که درس بخوانید بچه‌ها، یکی صدایش مثل دوبلورهاست و وقتی امروز بعد از کلاس سوالی پرسیدم، یک‌ربع برایم صحبت کرد تا کاملا متوجه شوم، و... . من عاشق این آدم‌ها هستم؛ عاشق این آدم‌های بی‌نظیر و باسواد که دیدن هرکدامشان به تنهایی انگیزه‌ای برای ادامه دادن این مسیر عاشقانه است. من استادجان‌هایم را با دنیا عوض نمی‌کنم...

۲. در دو-سه روز اخیر، دانشکده‌مان پر بود از ورودی‌ها! ترم‌یکی‌هایی که گیجاویج به این‌سو و آن‌سو می‌رفتند و گاهی با سردرگمی از ما سوال می‌پرسیدند. دلم برای اضطراب و چهره‌های علامت‌سوالی و نگرانشان قیلی‌ویلی می‌رفت. امروز عصر که در حیاط خوابگاه نشسته بودم مادری آمد جلو و از وضعیت خوابگاه پرسید. برایش گفتم از تجربه‌های سال پیش. داشتم از هم‌صحبتی با او لذت می‌بردم چون نه تنها یک مادر مهربان و دل‌نگران بود که به شیرین‌ترین صورت ممکن لهجهٔ شیراز را داشت و با هربار «ها» گفتنش و کشیدن کلمات لبخند می‌شدم. حقایق دل‌گرم‌کننده‌ای به او و دخترش گفتم. برخلاف اول که چهره‌هایشان کمی مغموم بود وقت خداحافظی با صورتی شکفته و لبی خندان رفتند.

۳. اولین حرفی که روز اول دانشگاه از مدیر یکی از نشریه‌های دانشکده‌مان شنیدم این بود: «چقدر لاغرررر شدی تو!» خب نکنید این کارها! خسته شدم بسکه هرکه مرا دید این را گفت. ان‌شاءالله با ادامه‌دادن این روند از روی زمین محو می‌شوم و خیال همه راحت! والاع! (با تاکید بر روی عین) :|

۴. هم‌اتاقی روی تختش نشسته بود و زار زار گریه می‌کرد. نمی‌توانستم کاری کنم. هیچ از دستم برنمی‌آمد. فقط رفتم کنارش نشستم و بغلش کردم. برایش گفتم از خیلی چیزها. من می‌گفتم و او ناگهان گریه‌اش اوج می‌گرفت و فرومی‌نشست. لحظات دشواری بود. تابحال تجربه‌اش نکرده بودم و سعی‌ام این بود که تا می‌توانم مفید باشم. و در نهایت گفتم می‌روم بیرون تا خلوتی با خودش داشته باشد و بتواند چشمان خیسش را جمع و جور کند. هیچ‌وقت درک نکردم بی‌اعتمادی خانواده نسبت به فرزندشان را، هیچ‌وقت درک نکردم اهمیت بیش از حد دادن به درس را، هیچ‌وقت درک نکردم اجبار به نمازخواندن را، هیچ‌وقت درک نکردم احساس بی‌کسی دادن به فرزند را و... . چقدر بعضی‌ها در عین بزرگ‌ بودن... بگذریم!

۵. به ورودی‌های امسال گل دادند. به ما نداده‌بودند! حسود هم خودتانید. :|

۶. امروز بار دیگر بهم ثابت شد دستت خالی باشد و در زندگی‌ات عشق و آرامش باشد خیلی ارزشمندتر و بهتر از آن است که جیبت پر باشد و شب و روزت با حرص و گریه و ناراحتی بگذرد؛ که اعتمادی نباشد و آرامشی نباشد... اصلا آن زندگی که اعتماد و عشق و آرامش ندارد را باید ریخت توی جوب!

۶. هفتهٔ آینده کنفرانس دارم و در کمال تعجب این شاید یکی از کشنده‌ترین لحظات زندگی من بشود! :| نفس کم می‌آورم...

۷. یک عالمه مشق و تکلیف دارم و کتاب‌های درسی‌ام را اینجا پیدا نکرده‌ام. فردا به انقلاب بروم یا نه؟ مسئله این است! :/

۸. آن مادر شیرازی که گفتم، می‌گفت معصومیت چهره‌ات مرا یاد خواهرزاده‌ام می‌اندازد. تشکر کردم. بعد با خودم فکر کردم در این صورت بی‌ریخت من چگونه معصومیتی جاریست که همه ازش می‌گویند و من چیزی نمی‌بینم؟ :))

۹. باید دانشگاه شروع می‌شد تا دوباره حس کنم زنده‌ام و حالم خوب شود. باید شروع می‌شد تا به خودم بگویم «دمت گرم پهلوون! که خوندی و الان جایی هستی که عاشقشی و هر لحظه‌اش خوشبختیه.» دانشگاه باید شروع می‌شد تا بنشینم زیر سایهٔ درخت بید و از دور آدم‌ها را نگاه کنم و لبخند شوم و توی دفترم چیزهایی بنویسم...

۱۰. شما خوبید؟ چه خبر؟ حال دل روبه‌راه است؟ :)

  • موافق ۱۴ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۸ ]
    • פـریـر بانو
    • سه شنبه ۳ مهر ۹۷

    از گوشه کنار این روزهای عزا...

    ۱. کنار مادر و بچه‌ها ایستاده بودم و منتظر بودیم که دسته حرکت کند. چشمم افتاد به خانمی که مانتوی خیلی کوتاه جلوباز به تن کرده بود، شالش باز بود و موهای مش کردهٔ بلندش زده بود بیرون، شلوار جین کوتاهی به تن داشت و صورتش غرق آرایش بود و با خانم‌ کناری‌اش بگوبخند می‌کرد. با دیدنش به فکر فرو رفتم. ابتدا درک نکردم چرا با این سر و وضع در عزاداری تاسوعا حاضر شده. اگر اسلام و اهل بیت و آنچه که گفتند، برایش مهم نیست چرا آمده؟ اگر مهم است چرا اینگونه آمده؟ بعد با خودم گفتم ما که نباید برای مردم تعیین تکلیف کنیم. دوست داشت و آمد. به ما هم ربط ندارد سر و وضعش...

    ۲. در این روزها و شب‌ها کمترین کاری که می‌توانید به عنوان یک انسان ذی‌شعور انجام دهید این است که ظروف یک‌بار مصرف را در سطل زباله بیندازید. نه به این‌ خاطر که کمر پاکبان‌ها خم می‌شود؛ نه! به هرحال آن‌ها دیر یا زود زباله‌ها را جمع می‌کنند اما آنچه جمع نمی‌شود رسوایی فرهنگ نداشتهٔ شماست!

    ۳. در اینستا می‌بینم که خیلی‌ها عزاداری محرم را ربط می‌دهند به حکومت و عزاداران را گوسفندهای خرافاتی می‌خوانند و می‌گویند امام حسین به خاطر قدرت بود که رفت بجنگد و همهٔ خانواده‌اش را به همین خاطر پرپر کرد. می‌بینم که عده‌ای می‌گویند خاک‌برسرتان که برای عرب‌ها اشک می‌ریزید. به خودتان بیایید آریایی‌ها، ای نوادگان کوروش! بس است جهل و خرافه. عدهٔ دیگری هم می‌گویند بیت‌المال را خرج این عزاداری‌ها می‌کنید و این پول‌ها را بدهید به فقرا و نیازمندان و اصلا عزاداری چرا؟ و وقتی یکی می‌آید می‌گوید که ما جگرمان از شدت مصیبتی که بر خاندان پیامبر گذشته می‌سوزد و عزاداری می‌کنیم نه چیز دیگر، بهش می‌گویند احمقی. وقتی یکی می‌گوید اگر عزاداری نبود چه بسا این جنگ و پیام این جنگ هم مانند نهروان و صفین و... در میان برگ‌های تاریخ و حافظهٔ مردم گم می‌شد، می‌گویند احمقی. وقتی یکی می‌گوید کدام بیت‌المال؟ همانطور که شما پولتان را می‌دهید و می‌روید جام جهانی، پارتی و میهمانی و سفر، ما دلمان می‌خواهد پولمان را خرج پرچم و نذری کنیم و کمک به فقرا مسئله‌ای انسانیست و همه می‌توانند همیشه این کار را بکنند نه صرفا محرم و اگر ادعایتان می‌شود شما هم کمک کنید، می‌گویند احمقی. و چرا یک‌نفر نیست که به همهٔ این آدم‌ها بگوید گوسفند کسی است که نتواند به عقاید دیگران احترام بگذارد و لب به توهین و تمسخر بگشاید‌؟! چرا هرسال هم سر خودتان را درد می‌آورید هم سر ما را؟ باشد قبول، کل جهان خوب، ما بدیم...

    ۴. سال‌های پیش آنقدر مردم نذری درست می‌کردند و می‌آوردند که تمام محرم ناهار و شاممان کشمش‌پلو و مرغ بود! امسال اما همسایه‌ها در این ۹ روز تنها ۲ بار در خانه را برای دادن نذری زدند. نذری‌اش مهم نیست. دارم به این فکر می‌کنم که چه بر سر مردم آمده؟ این از ضعف مذهب است یا ضعف نان؟

    ۵. فقط اشک نریزیم این روزها. بدانیم کسانی که جنگیدند که بودند و چرا رفتند، بدانیم که پیام عاشورا چه بود.

  • موافق ۱۷ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۲۴ ]
    • פـریـر بانو
    • چهارشنبه ۲۸ شهریور ۹۷

    به فردای دیشب رسیدم

    اگر به من بود می‌گفتم همهٔ دندان‌پزشک‌ها باید خانم باشند. با آن قیافه‌های ناز و چشمان شهلا و صدای قشنگ و عطرهای خوشبو بیایند بالای سرت تا استرس‌هایت دود شود. بار اولی که رفتم دندان‌پزشکی یک آقای دکتر سیبیلو آمد بالا سرم و طوری آمپول بی‌حسی زد و سپس برای کشیدن دندانم رویش سوار شد که عزرائیل را به چشم دیدم. امروز اما همه‌چیزش با آن روز فرق می‌کرد‌. یک‌ خانم دکتر مهربان و ریزنقش معاینه‌ام کرد و گفت باید دندان شمارهٔ نمی‌دانم چند را پر کنی. تا به‌حال دندانی پر نکرده بودم و نمی‌دانستم قرار است چه کند. دراز کشیدم و ساکت به او زل زدم که داشت یک مصیبت به اسم آمپول بی‌حسی را آماده می‌کرد. تجربهٔ اولم چندان خوب نبود و حالا هم ترس برم داشته بود که «یاابالفضل! کی‌ باید دردش رو تحمل کنه؟» قیافه‌ام اینطور وقت‌ها خیلی مظلوم می‌شود. آرام پرسیدم: «خیلی درد داره؟» خواهرانه و مهربان گفت: «نه اصلا!» و واقعا اینقدر آمپول را آرام زد و بینش هی گفت «الان تموم می‌شه» که همهٔ دلهره‌ها رخت بر بستند و به دیار باقی شتافتند! و بعدش؟ خب یک مشت لحظه‌های عجیب بود. چیزی در دندانم فرو می‌شد و بویی به مشامم می‌رسید مشابه وقتی که می‌خواهند سنگ‌ها را صیقل دهند. ساکشن خرت خرت صدا می‌داد و و خانم دکتر با دندانم مشغول بود. من هم از خیر آن چشمان شهلای مهربان گذشته بودم و چشم‌هایم را بستم تا چیزهایی که توی دهانم می‌پاشید و نمی‌دانستم چیست، نرود تا فیهاخالدون قرنیه‌ام! پر کردن دندانم بیشتر از تصورم طول کشید و وقتی تمام شد بلند شدم و تشکر کردم. خانم دکتر هم لبخند زد و جوابم را با روی خوش داد و خداحافظی کردیم. به همین خاطر است که می‌گویم اگر به من بود می‌گفتم همهٔ دندان‌پزشک‌ها باید خانم باشند.


    پی‌نوشت اول: بله بله! خودم می‌دانم دندان‌پزشک‌های آقا و مهربان هم داریم و باید انصاف داشته باشم.

    پی‌نوشت دوم: یک‌طرف دهان و بینی‌ام را تا همین چنددقیقه پیش حس نمی‌کردم. حتی وقت صحبت هم دهانم کج و معوج می‌شد! به مامان گفتم مثل آدم‌هایی شدم که سکته را رد می‌کنند و صورتشان از کار می‌افتد. :|

    پی‌نوشت سوم: یک سوال خارج از بحث! برای اینکه ساعت خوابمان را از چهار صبح بکشانیم به یازده-دوازده شب باید چه کنیم؟ :|

  • موافق ۱۰ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۳۰ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۲۴ شهریور ۹۷

    باید ثبت شه، یادم بمونه...

    منشی روی برگهٔ نوبتم نوشت «چهل و شش» و این یعنی باید بعد از چهل و پنج نفر می‌رفتم داخل مطب! آه از نهادم بلند شد اما چاره‌ای نداشتم. نشستم و به اسم دکتر فکر کردم. نام‌خانوادگی زیبایی داشت. صدایش می‌کردند «دکتر عاشقی». لبخند محوی زدم و با خودم گفتم چه خوب می‌شد اگر عشق و عاشقی هم دکتر و دوا و درمان داشت. آن‌وقت همه می‌رفتند پیش دکترهای عاشقی و حالشان خوب می‌شد.
    و اما منتظر ماندن پشت در اتاق دکتر از ملال‌آورترین انتظار‌های دنیاست. در چنین زمان‌هایی سرم را با دیدن بقیهٔ آدم‌ها گرم می‌کنم و در ذهنم برایشان قصه می‌سازم. خیلی گذشت و خیلی منتظر ماندم تا نوبتم برسد. من آخرین‌نفر بودم! با خودم گفتم حتما دکتر با دیدن این همه بیمار خسته شده و از صبح توی اتاقش هست و نایی ندارد و... . 
    بالاخره نوبتم رسید. رفتم و روی صندلی نشستم؛ روبه‌روی دکتر عاشقی! و او نه خسته بود و نه اخمو و نه زشت و نه پیر و... او مثل خیلی از دکترها نبود. او مرد میانسال زیبا و چشم‌رنگی و مهربانی بود که با لبخند، جواب «سلام و خسته نباشید» مرا داد و پرسید: «مشکلت چیه دخترم؟» گفتم: «یکی از مهره‌های ستون فقراتم مدتیه درد می‌کنه.» گفت: «هوممم! حالا بهم بگو چیکارا می‌کنی؟» گفتم: «دانشجوئم و...» تا این را شنید لبخند زد؛ از آن لبخندهایی که یعنی دارد خنده‌ام می‌گیرد و می‌خواهم جلویش را بگیرم. پیدا بود فکر کرده دانش‌آموزم. سنم را پرسید و برخلاف تصورم سر فرصت و با آرامشِ تمام از من سوال پرسید و به حرف‌هایم گوش داد و توضیحی در مورد ستون فقرات داد. در نهایت برایم نسخه نوشت و گفت: «قبل اینکه بری دانشگاه یه ام‌ارای برو بیا پیشم ببینیم چه خبره.» چشمی گفتم و نسخه را گرفتم و تشکر کردم. و او مثل همان اول با مهربانی جواب داد و خداحافظی کردیم. وقتی از مطب بیرون رفتم لبخند بودم؛ یک لبخند گندهٔ خوشحال. لطفا اگر دکتر شدید مثل او باشید؛ مثل دکتر عاشقیِ مهربان. :)
  • موافق ۲ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۳ ]
    • פـریـر بانو
    • پنجشنبه ۲۲ شهریور ۹۷

    خداحافظ مجردی!

    چی می‌تونه سر صبح نیش آدم رو ببره تا بناگوش؟

    (برای دیدن عکس در سایز اصلی روش کلیک کنین.)

    فقط اونجاش که می‌گه «فلافل یا چلوکباب! مسئله این است.» 

    :))

    با آرزوی خوشبختی برای جوانان این مرز و بوم و دعای عاقبت به‌خیری، شما هم از کارت عروسی‌های متفاوت و جالبی که دیدین بگین یکم شاد شیم دور هم. :دی 

  • موافق ۱۸ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۹ ]
    • פـریـر بانو
    • دوشنبه ۱۲ شهریور ۹۷

    دل نبند که تَش تلخیه!

    نشستم روی صندلی. زری خانم گفت: «می‌خواهی چه مدلی بزنی؟» صفحهٔ گوشی را به طرفش گرفتم و گفتم: «این مدلی.» عکس را دید و مشغول شد. من هم به در و دیوار و شکل و شمایل جدید آرایشگاه نگاه می‌کردم. از آنجایی که علاقه‌ای به فضای خاله‌زنکی آرایشگاه‌های زنانه ندارم، هر چندسال در میان گذرم بهشان می‌افتد و هربار که می‌روم یک دکور جدید می‌بینم. بعد از نگاه‌کردن به آرایشگاه به آینه خیره شدم. به موهایی که زری‌خانم توی دستش می‌گرفت و با قیچی، گردن می‌زد. نفس عمیقی کشیدم. همیشه از اینکه نتوانم از داشته‌هایم دل‌بکنم ترسیدم، همیشه تمرین دل‌کندن کردم و این بار هم... . چشمانم را بستم. وقتی زری‌خانم اعلام کرد کارش تمام شده، به آینهٔ روبه‌رویم چشم دوختم. از پسری که خیره خیره نگاهم می‌کرد، خوشم آمده بود! :)


    پی‌نوشت اول: کامنت‌ها را کمی بعدتر جواب می‌دهم. خب؟

    پی‌نوشت دوم: آمدم خانه و آینه گرفتم تا پس گردنم را ببینم. خیلی مردانه به نظر می‌رسید. در حد داداش حریر شدنم! :))

  • موافق ۱۳ | مخالف ۲
  • نظرات [ ۳۵ ]
    • פـریـر بانو
    • چهارشنبه ۱۷ مرداد ۹۷

    خدا رو چه دیدی؟ شاید یه روز نفس‌کشیدن هم پولی شد اینجا!

    دیجی کالا رو که باز می‌کنی، می‌بینی آرزوهات هی دست‌نیافتنی‌تر می‌شن!

  • موافق ۲۱ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۵۴ ]
    • פـریـر بانو
    • يكشنبه ۳ تیر ۹۷

    تَرَک تَرَک...

    بچه که بودیم کنج انبار خانهٔ باب‌جون، کنار کمد قدیمی سبزرنگ، یک کوزهٔ فیروزه‌ای بود که همه‌جایش ترک داشت‌؛ از سر تا بن. هیچ‌وقت نزدیکش نمی‌شدیم. باب‌جون می‌گفت این کوزه به تلنگری می‌شکند. خیلی هم برایش عزیز  بود و به همین خاطر من و کریم هیچ‌وقت بهش نزدیک نمی‌شدیم. جخ از دور نگاهش می‌کردیم و می‌رفتیم. می‌ترسیدم از کنارش رد شویم و باد بخورد بهش بیفتد! گذشت و گذشت تا اینکه یک روز عصر وقتی با کریم از مدرسه آمده‌بودیم، ننه فرستادمان پی دبهٔ ترشیِ داخلِ کمد. این‌پا و آن‌پا کردیم و عاقبت راه انبار را پیش گرفتیم. گفتم مراقبیم دیگر. ما که به کوزه کاری نداریم. جخ در کمد را باز می‌کنیم و دبه را می‌گیریم و می‌رویم؛ همین! کریم هم با من موافق بود. از پله‌های انبار پایین رفتیم و رسیدیم به کمد. کریم رفت کنار کوزه و سرش را فروکرد توی یقه‌اش و به طرح و نقش رویش نگاه می‌کرد. کمی دلهره داشتم. در کمد را باز کردم و مشتی گرد و خاک ریخت روی سرمان. کریم اینطور وقت‌ها عطسه‌اش می‌گرفت. برگشتم بگویم از کوزه فاصله بگیر که ناگهان عطسهٔ بلندی کرد و سرش محکم خورد به کوزه. و کوزهٔ فیروزهٔ باب‌جون... . مثل من که کیف کارت اعتباری و داروندارم گم شده و بهانه‌ای شده تا اشک‌هایم شرشر بریزد و بگویم: «خدایا خسته‌ام، خسته‌ام، به قرآن خسته‌ام، بسه دیگه؛ بسه!»

    پی‌نوشت: گم‌شده پیدا شده!

  • موافق ۱۳ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۱۸ ]
    • פـریـر بانو
    • چهارشنبه ۳۰ خرداد ۹۷

    انفرادی شده سلول به سلول تنم...

    صبح از خواب بلند می‌شوم. صبحانهٔ مختصری می‌خورم و می‌روم دانشکده. می‌بینم استاد نیامده و ویرایش کتاب آلبر کامو را ادامه می‌دهم. خسته‌ام؛ زیاد. به سختی خودم را تا صفحهٔ پنجاه می‌رسانم و ساعت دوازده‌ و سی‌ دقیقه، آنچه‌ را که باید به استاد تحویل بدهم، می‌دهم. بی‌حالم و انگار ماهیچه‌های پاهایم گرفته. از دانشکده خارج می‌شوم و آفتاب داغ ظهر چشمانم را اذیت می‌کند. عینک‌ دودی‌ام خراب شده و ته کیفم بی‌کار نشسته. با خودم می‌گویم اگر چند روز دیگر رفتم تهران باید همانجا یک عینک‌ دودی جدید برای خودم بخرم. به ساعتم نگاه می‌کنم. هنوز وقت دارم برای رفتن به سلف. بالارفتن از پله‌های ساختمان سلف دوباره پاهایم را دردناک می‌کند. بوی آبگوشت و جوجه‌کباب همه‌جا را برداشته. غذایم را می‌گیرم و می‌روم یک گوشه کنار ستون می‌نشینم و مشغول می‌شوم. مقصد بعدی خوابگاه است؛ خوابگاه، گاه خواب. روی تخت ولو می‌شوم و سعی می‌کنم بخوابم. 

    وقتی چشم باز می‌کنم هوا رو به تاریکیست. بلند می‌شوم و خوراک عدس را برای شام آماده می‌کنم. یکی از بچه‌های راهرو می‌آید و در مورد ترنس‌ها و دوجنسه‌ها و هم‌جنس‌گراها و... صحبت می‌کند و می‌گوید خیلی سخت است و خدا هیچ‌ بنده‌ای را گرفتار چنین مشکلاتی نکند. نودلش که آماده‌ شد، می‌رود. قابلمهٔ غذا را برمی‌دارم و به اتاق می‌روم. بعد از صحبت‌کردن با مامان، شام می‌خورم و توی فکرم که روفرشی را همین امشب بشویم و شستنش را به فردا موکول نکنم. می‌بینید؟ یک مشت شناسهٔ اول‌شخص مفرد دورم را گرفته و خودم مسئول این اتفاقم.

  • موافق ۱۲ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۲ ]
    • פـریـر بانو
    • چهارشنبه ۳۰ خرداد ۹۷

    مبارکتون باشه این شادی‌ها...

    عجب هوایی دارد امشب! پنجره را باز گذاشته‌ام و نسیم شبانهٔ بهاری‌ سرخوش از این فرصت طلایی، گاه و بی‌گاه سرک می‌کشد توی اتاق. بازی‌اش گرفته انگار! می‌چرخد و برگ‌های زردِ روی دیوار را تکان می‌دهد، پشه‌ها را هل می‌دهد به این‌طرف و آن‌طرف، بعد به شیطنت‌هایش می‌خندد و از پنجره می‌زند بیرون و چند دقیقه بعد دوباره می‌آید. میان بازیگوشی‌های او، صدای محو و کمرنگ بوق‌های پشت سر هم و ریتمیک ماشین‌ها به گوش می‌‌رسد؛ برعکس صدای جیغ‌کشیدن و خندیدن و «ایران ایران» گفتنِ واضح و پررنگ چندنفر از بچه‌ها که توی حیاط‌ خوابگاه‌اند. عجب هوایی دارد امشب! انگار به همه‌جا عطر شادی پاشیده‌اند. گروه‌های مجازی هم پر از شور و شوق است؛ یکی به‌خاطر جیغ کشیدن زیاد صدایش گرفته، یکی بعد از دو ساعت فهمیده گل‌ بازی گل به خودی بوده و می‌خندد، یکی از توی خیابان وویس می‌فرستد و می‌گوید جام جهانی یعنی همین و چقدر چسبید، یکی از شور و شوقِ در و همسایه می‌گوید و آن یکی دلش برای بازیکن مراکش می‌سوزد. عجب هوایی دارد امشب! من هم نشسته‌ام روی تخت و کتاب شرح قصاید ناصرخسرو جلویم باز است. نه بازی را دیدم و نه شور و شوق بعد از آن را چشیدم، نه خوابگاه تلوزیونش روشن شد و نه وای‌فای جواب داد، نه همراه‌اول بستهٔ اینترنتش فعال شد و نه ایرانسل، نه برنامهٔ لنز باز شد و نه... با کله سقوط می‌کنم روی پتوی گلبافت و بی‌حرکت می‌مانم. عجب هوایی دارد امشب!

  • موافق ۷ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۱۸ ]
    • פـریـر بانو
    • جمعه ۲۵ خرداد ۹۷
    عنوان وبلاگ: رمانی از سید آوید محتشم