یک برش زندگی...

دونفری نشسته‌ بودیم پای سفره و صبحانه می‌خوردیم. چندثانیه‌ای بهش خیره شدم. صورت گرد و آفتاب‌سوخته‌اش مرا به یاد کودکی‌هایم می‌انداخت؛ به یاد روزهایی که با بچه‌های محل زیر آفتاب داغ تابستان بازی می‌کردیم و سپیدی صورتمان می‌پرید. یادش به‌خیر! دست‌هایمان از آنجا که آستین کوتاه تی‌شرت تمام می‌شد، سیاه‌سوخته بود. در همین فکرها بودم که ناگهان یاد چیزی افتادم. با صدایی که رگه‌های خنده درش مشهود بود، گفتم:

- امیرعلی؟

نگاهش را از کاسهٔ مربا بالا کشید و به چشمان من دوخت.

- هوم؟

- امروز روز دختره. نباید بهم تبریک بگی؟

- روز دختر؟ پول ندارم که!

باخنده گفتم: نگفتم کادو بده. گفتم تبریک!

خندید و گفت: آهان! خب باشه تبریک تیریییییک.

بعد از صبحانه وسایل روی سفره را جمع کردیم. امیرعلی استکان‌ها و نعلبکی‌ها را برد توی آشپزخانه و شروع کرد به شستن. پشت سرش رفتم و گفتم:

- برو کنار خودم می‌شورم.

- روز دختره. کادوی من به تو!

خندیدم و نگاهش کردم؛ به آن صورت گرد آفتاب‌سوخته، به آن صورت گرد آفتاب‌سوختهٔ خندان!


:: آمده‌ام روستا که گرد خستگی‌ها را از شانه بتکانم. اینجا زندگی زیباتر است؛ شیر و تخم‌مرغ و مرغ و سبزی و میوه را خودشان دارند و هوایشان عطر برنج‌های شمالی می‌دهد، عطر برکت و زندگی. در روستا هنوز خندهٔ مردم گرم است و چای سماورشان تازه‌دم...

  • موافق ۲۱ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۲۸ ]
    • פـریـر بانو
    • يكشنبه ۲۴ تیر ۹۷

    یک روز نویسنده می‌شوم یا نه؟

    بهانۀ نوشتن این پست چالشی است که جناب صفایی نژاد مرا به آن دعوت کرده. موضوع از این قرار است که «اگر روزی نویسندۀ کتاب شدیم، دوست داریم در چه ژانر و موضوعی بنویسیم؟» اگر این سوال را کمی قبل‌تر از من می‌پرسیدند با شوق فراوان و هزار آب و تاب و عشق و اعتماد به نفس، برایتان از آرزوهایم می‌گفتم و اینکه دوست‌دارم داستان‌هایی در فلان موضوعات بنویسم و... . اما امروز که اینجا پشت میز تحریرم نشستم و کلیدهای کیبورد را پشت سر هم فشار می‌دهم از خودم و قلمی که مدت‌هاست چیز به‌دردبخوری ننوشته، ناامیدم. فقط می‌توانم به آینده فکر کنم و بگویم اگر روزی خواستم اولین کتابم را چاپ کنم، رمان و داستان خواهد بود. شاید مجموعۀ داستان کوتاه یا همچه چیزی. و از چه خواهم نوشت؟ یا از پس‌کوچه‌های جامعه می‌نویسم و درد مردم یا امید به زندگی را می‌پاشم به واژه‌هایم و از دستان چروک مادربزرگ می‌گویم و شمعدانی‌های کنار حوض فیروزه و چادرنماز گل‌گلی دختر همساده... .

    دعوت از آووکادو و هلما. :)

  • موافق ۱۲ | مخالف ۴
  • نظرات [ ۳۲ ]
    • פـریـر بانو
    • سه شنبه ۱۹ تیر ۹۷

    از دیده‌های تابستانی!


    Inception را دیدم و احساس می‌کنم مغزم بین زمین و هوا معلق است! من هیچ‌وقت طرفدار فیلم‌هایی نبودم که در پایان رهایت می‌کنند اما این یکی را دوست داشتم. آمیختن رویا و واقعیت شاید دل‌نشین است و شاید وحشتناک!

  • موافق ۱۶ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۳۰ ]
    • פـریـر بانو
    • دوشنبه ۱۸ تیر ۹۷

    صدایی نیست الّا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ...

    یک. نشسته‌ام توی اتاق و مامان و بابا دارند در مورد اولین کلمه‌هایی که بچه‌های خودشان و فامیل گفتند، صحبت می‌کنند. مامان می‌گوید حریر هشت-نه ماهه بود که یک روز کنار تخت ایستاد و گفت: «داداسی». بله! اولین کلمه‌ای که من گفتم داداشی بود؛ کسی که حسرت نداشتنش تا 19 سالگی‌ام کش آمده و تا لب گور با من خواهد بود. اویی هم که در طفولیت داداشی خطابش کردم حالا پسر جوانی است و می‌خواهد چند سال دیگر بیاید خواستگاری‌ام و جواب نه بگیرد تا من چند سال بعدترش به پسر یا دخترم از تجربه‌هایم بگویم و اینکه هیچ پسر مردمی برایت داداشی نمی‌شود؛ دوست می‌‌شود اما داداشی نه!

    دو. آنقدر در خودم ماندم و ماندم و ماندم که دارم در این «خود» می‌پوسم. ارتباطم با آدم‌های دنیا مثل طنابی شده که شل و سفت می‌شود و در نهایت هیچ‌کس نیست که بتوانم پیش او همان طوری باشم که پیش خودم هستم و با او همان طوری حرف بزنم که با خودم حرف می‌زنم. این خیلی مهم است؛ اینکه یک‌نفر را داشته باشی تا با او مثل خودت حرف بزنی. البته این جمله از من نیست و پیش‌تر بزرگی یا نویسنده‌ای چیزی حرفش را زده. خلاصه که به قول یکی از رفقا دارم زندگی را سخت می‌گیرم. :)

    سه. خنده‌های بازیگری جوان در یک فیلم خارجی پاک مرا به هم ریخت! خنده اینقدر دلنشین و دل آب‌کن؟ اسم بازیگر و فیلم را هم نپرسید، نمی‌گویم! :|

    چهار. این پست را تمام کرده بودم و می‌خواستم دکمۀ ذخیره و انتشار را بزنم که ناگهان برق رفت. زندگیمان افتاده دست یک مشت نکبت! چرا نمی‌آیند اعلام کنند از فلان ساعت تا فلان می‌خواهیم برق را قطع کنیم؟ اگر داستانی که شروعش کردم هم اینطور به فنای عظمی می‌رفت یحتمل از شدت عصبانیت می‌مردم!

    پنج. نمی‌خواهم دوباره یک پست جدا با موضوع «هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو» بگذارم و کامنت ناشناسش را فعال کنم اما بیایید برایم حرف بزنید از هر موضوعی. حتی سوال کنید یا... نمی‌دانم! تیک ناشناس هم فعال است. (خطاب به یک‌سری‌ها: در استفاده از امکان نظر ناشناس باجنبه ‌باشید.)                                                                                                     

  • موافق ۱۴ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۴۴ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۱۶ تیر ۹۷
    عنوان وبلاگ: رمانی از سید آوید محتشم