امروز از آن روزهایی است که باید بگویم: «خدایا شکرت! شکرت که خانه داریم، خانه مان اتاق دارد، یکی از اتاق ها مال من است، اتاقم پنجره دارد، کنارِ پنجرۀ اتاقم یک درختِ کهن سال است با شاخه هایی خشکیده که هر صبح روی همین دستانِ رو به آسمانش، هزاران پرنده ترانۀ دلدادگی سر می دهند. خدایا شکرت که دیدگان سالمی دارم، گوش های سالمی دارم، که زبان دل و جانم برای شکر گفتنت اندر خم هیچ کوچه ای نیست، که حتی می توانم فریاد بزنم و نوشته هایم پر شود از جیغ و جارِ دوست داشتنت. الهـــــی شکرت که به من زندگی می دهی؛ هر صبح، با همین گنجشک ها، با همین پنجره، همین درخت. من عاشق عشق توام. عاشق دنیایی که ارزانی ام داده ای.»

 

 

❖ 6:30 صبح. منظرۀ رو به روی پنجرۀ اتاق حریر. آوای پرندگان...