این‌روزها زندگی بسیاری از آدم‌ها با فضای مجازی گره خورده؛ مثل من و شما! شبکه‌های اجتماعی و وبلاگ‌ها و... همگی با هدفی طراحی شده‌اند که اگر کمی دقت کنیم می‌بینیم اصل و اساس همهٔ آن‌ها ارتباط است؛ ارتباط با دنیای بیرون از خود و ارتباط با آدم‌هایی غیر از خود. وقتی هم پای ارتباط با دیگران در میان است، رفتار درست در این فضاها حائز اهمیت می‌شود؛ یعنی رفتاری که مایهٔ آزار و اذیت بقیه نشود. اما متاسفانه از آنجایی که کمیت بشر همواره درحال لنگ‌زدن است، خیلی‌ها حتی به این چیزها فکر هم نمی‌کنند چه رسد به عمل‌کردن!
در این نوشته، می‌خواهم شما را با بعضی‌ از این کارها آشنا کنم و به‌عنوان یکی از کاربران اینستاگرام و تلگرام، از طرف خودم و بقیه از شما عاجزانه درخواست کنم که:

۱. آهنگ‌ها و کلیپ‌ها را به‌صورت کامل استوری نکنید‌. این چیزی که دارد هدر می‌رود حجم اینترنت ماست، علف خرس نیست! گذاشتن یک قسمت از آن، یا ارجاع دادن به صفحهٔ خواننده و سازنده، کفایت می‌کند. اگر دوست داشته باشیم خودمان می‌رویم دنبالش‌.
۲. عاشقید؟ خوشا به‌حالتان! دارید برای عشقتان می‌میرید؟ چه‌قدر عالی! ولی لازم نیست همه‌اش را به ما نشان بدهید. ما خوشحالیم از خوشبختی شما اما حوصلهٔ دیدن جزئیات زندگیتان را نداریم. این عکس‌های «سر تو گردنی» که پست می‌کنید یا می‌گذارید روی پروفایلتان چه معنایی دارد برای خودتان؟ و توقع دارید چه معنایی داشته باشد برای ما؟ پس تکلیف حریم‌قائل‌شدن برای عشق چه می‌شود؟
۳. ما را بی‌اجازه به گروه‌ها و کانال‌های دلخواهتان اضافه نکنید. به این فکر کنید که ممکن است ما دوست نداشته باشیم، به این فکر کنید که شاید علایقمان یکی نباشد. و دست کم اگر به این‌ها فکر نمی‌کنید، وقتی آن گروه یا کانال را ترک کردیم بهتان برنخورد!
۴. دست می‌کنید در جیب مبارک و آن‌همه پول بلیت کنسرت می‌دهید و بعد حسینی‌بای‌طور همه‌اش درحال استوری گذاشتن و لایو گرفتن هستید؟ نکنید این کارها را! به‌جایش از لحظه‌هایتان لذت ببرید. واقعا فکر می‌کنید اینکه بروید کنسرت بهنام بانی یا ابراهیم زاده و امثالهم، و از روی آخرین صندلی سالن لایو بگیرید یا استوری بگذارید، ما خوشمان می‌آید و همه‌اش را می‌بینیم؟ فکر می‌کنید دیدن یک مستطیل رنگارنگ و شنیدن آن صداها با مقادیر فراوان جیغ بنفش برای ما جذاب است؟ واقعا چنین فکری می‌کنید؟ یعنی باید دوباره تکرار کنم این چیزی که دارد هدر می‌رود حجم اینترنت ماست، علف خرس نیست؟!
۵. این روزها تبلیغات یکی از راه‌های کسب درآمد برای صفحه‌هایی است که دنبال‌کننده‌هایشان زیاد است. خیلی هم خوب است. تبلیغ کنید، اما یک‌چیز قضیه را در نیاورید، اما کاری نکنید که دل و روده‌مان به‌هم بپیچد از این حجم تبلیغات و پنجاه استوری و پست در یک روز! چون درنهایت باعث می‌شود بیخیال شما و صفحه‌تان شویم.
۶. بدون اجازه عکس دیگران یا عکس خودتان با آن‌ها را در اینستاگرام یا پروفایل تلگرام و... منتشر نکنید، وقتی به عروسی می‌روید و درحال رقص بین جمعیت هستید لایو نگیرید و مهم‌تر از آن، از میهمان‌ها و آدم‌های درحال رقص فیلم نگیرید. شما فیلم‌بردار عروسی نیستید دوستان! انتشار عکس و فیلم دیگران باید با اجازهٔ خودشان باشد. به حقوقشان احترام بگذارید‌.
۷. اگر کسی را در اینستاگرام دنبال کردید، انتظار نداشته باشید که او هم شما را دنبال کند. دنبال‌نکردن متقابل نشانهٔ بی‌احترامی و تنفر و شاخ‌بازی و... نیست. به این فکر کنید که شاید مطالب و نحوهٔ عملکرد شما در صفحه‌تان، مورد پسند او نبوده. همین! پایین آوردن سطح توقعات و انتظارات به بالابردن کیفیت زندگی شما، کمک شایانی می‌کند.
۸. در پایان بگویم که من هم مثل خیلی‌ها می‌توانستم این نوشته را با مقادیر زیادی فحش بنویسم، اما این‌کار را نکردم. چرا؟ چون به‌قول یک بزرگ «سخنان هر فرد گنجینهٔ شعور اوست». رفتار و شیوهٔ حرف‌زدن ما نشان از شخصیت ما دارد و چه خوب می‌شود اگر برای این شخصیت ارزش قائل شویم.

پی‌نوشت اول: البته که شماها ماهید و از این کارها نمی‌کنید.
پی‌نوشت دوم: قطعا موارد دیگری هم هست اما هم از حوصلهٔ این متن خارج است و هم اینکه من سعی کردم موارد مهم‌تر را بگویم و فقط مطابق خواسته‌ها و ناخواسته‌های خودم حرف نزنم. پس اگر شما چیزهای دیگری به ذهنتان رسید و از آن‌‌ها گله‌مندید برایم در کامنت‌ها بنویسید.
پی‌نوشت سوم: حالا که بحث شبکه‌های اجتماعی و اینستاگرام شد، من اینجا هستم. خوشحال می‌شوم شما هم کنارم باشید دوستانِ جان. :)