حال دیشبم حال آخرین برگ مانده بر درخت بود که هجوم بی امان پاییز او را تنهاتر از هر زمانی بر زمین زد. نشکست اما زیرپای رهگذری خرد شد. حالِ امروزم خوب است؛ مثل آن گنجشکی که بر سیم برقی نشسته، در خودش جمع شده و با چشم، قدم های خسته ی رهگذری غمگین را می شمارد. قدم های خسته ی رهگذرِ غمگینی که سال هاست از این خیابان گذر نکرده...


 بانو ف تک نقطه!عزیزم کجایی...دقیقا کجایی؟(با همان غمی که صدای چاووشی دارد)

 و دوباره غزلی نا تمام...

خواستم از غمِ دل گویم و هی دم بزنم/ شاعرم، هیچ عجب نیست که ماتم بزنم...

 من یک روز به یک نفر قول دادم روزی روانشناس بشوم.

 مثل آن دیوانه ای که رو به خیابانی ایستاده و کلید را مدام  در قفلی می چرخاند که نیست...

                                                                                                                                                          [کیانوش خان محمدی]