من: امشب کشف کردم کلیله و دمنه رو بلند بخونم، جمله‌ها رو بهتر متوجه می‌شم.

هم‌اتاقی: پس چرا تا من اومدم تو اتاق ساکت شدی و دیگه نخوندی؟

من: وقتی تو توی اتاقی که بلند نمی‌خونم!

هم‌اتاقی: چرا؟ نامحرمم؟!

من: خیر دلبندم. می‌ بخور، منبر بسوزان، مردم‌آزاری نکن...

هم‌اتاقی: اوه یس! :|


پَساپُست: حالا واسه اینکه پست بی‌محتوا نباشه این سخن رو هم از دیباچهٔ کلیله و دمنه می‌نویسم که بماند یادگار: «دین بی‌‌ملک ضایع است و مُلک بی‌دین باطل.»

پس از پساپست: موافقید اونی که من هم‌اتاقیشم از سعادتمندترینِ انسان‌هاست؟ :))