همینکه در روزگار گرانی‌ها و نگرانی‌ها، دوستانی داشته باشی که بتوانی کنارشان دغدغه‌ها را دور بریزی و لحظاتی را زندگی کنی، خود نوعی خوشبختی است. و من همیشه از به آخر رسیدن این خوشبختی واهمه دارم. نرسد ای کاش...


پی‌نوشت: برایمان از اولین تجربهٔ کوهنوردیتان می‌گویید؟ کمی خاطره‌بازی کنیم زیر این پست؟ ؛)