تا جایی که یادم میاد هیچ‌وقت از زیبایی‌های زندگی بهم نگفته، هیچ‌وقت روی خوشش رو بهم نشون نداده و نگفته این‌جای زندگی خیلی خفن و توپ و باحاله. برعکس همیشه تاریکی‌ها و بدی‌هاش رو مثل آجیل ریخت تو دستم و گفت: «ببین، بیین زندگی اینه نه چیزهایی که تو فیلم‌ها نشونش می‌دن.» آخرین نصیحتش هم این بود که مفهوم دوست اجتماعی یه چیز کاملا مسخره‌اس مخصوصا تو ایران. شاید دخترها بپذیرنش و اعتماد کنن ولی پسرها نه! من جنس خودم رو خوب می‌شناسم. بدون استثنا همشون از اون اول یه فکری تو سرشون می‌چرخه. اکثرشون هم بعد یه مدت تور پهن می‌کنن. جنس ما شیشه‌خرده توش زیاده پس اون دختری عاقله که اعتماد نکنه بهشون و قاطی اینجور دوستی‌های به قول خودشون اجتماعی نشه! همیشه یادت باشه تو هر مسئله‌ای به منفی‌ترین احتمالش فکر کنی تا آسیب‌ نبینی.


:)