قسمت دوم:

۶. را همه‌جا جدا از کلمۀ قبل از خودش نوشته می‌شه، به جز این مورد:

چرا در معنای «برای چه؟» و در معنای «آری»، در پاسخ به پرسشِ منفی.

سوال: چرا (برای چه؟) هرچی زنگ زدم گوشی رو برنداشتی؟ مگه دیشب خونه نبودی؟

جواب: چرا! (یعنی آره دیشب خونه بودم.) ولی صدای زنگ رو نشنیدم.

۷. که جدا از کلمۀ قبل از خودش نوشته می‌شه:

چنان‌که، آن‌که(=آن‌کسی‌که)

استثنا: بلکه، آنکه، اینکه.

۸. ابن، حذف یا حفظ همزۀ این کلمه وقتی که بین دو عَلَم(اسم خاص اشخاص) قرار بگیره، هر دو صحیحه؛ یعنی اگر ابن رو بخوایم بین دوتا اسم خاص اشخاص بذاریم، چه همزه‌اش رو بیاریم چه نیاریم جفتش درسته. (همزه همون الف در این کلمه‌اس.)

حسین‌بن‌علی/ حسین‌ابن‌علی.

۹. به در این موارد پیوسته نوشته می‌شه:

الف: وقتی که بر سر فعل یا مصدر بیاد( همون که به اصلاح بهش می‌گن «بای زینت» یا «بای تأکید».)

بگفتم، بروم، بنماید، بگفتن(=گفتن)

ب: وقتی به‌صورتِ «بدین، بدان، بدو، بدیشان» به کار بره.

ج: هر وقت صفت بسازه:

بهنجار، بنام، بشکوه، بخرد.

به در سایر موارد جدا نوشته می‌شه:

به برادرت گفتم، به‌سربردن، به‌سختی، منزل‌به‌منزل، به‌ نام‌ خدا.

تبصره: حرف «به» که ابتدای بعضی از ترکیب‌های عربی میاد از نوع حرف اضافۀ فارسی نیست و به کلمۀ بعد از خودش می‌چسبه:

بعینه، بنفسه، بشخصه، مابازاء، بذاته.

۱۰. هر وقت «بای زینت»، «نون منفی»، «میم نهی» بر سر افعالی که با الف مفتوح یا مضموم شروع می‌شن( مثل انداختن، افتادن، افکندن) بیاد، الف در نوشتن حذف می‌شه:

بینداز، نیفتاد، میفکن. این فعل‌ها به ترتیب بای زنیت و نون منفی و میم نهی دارن.


این آخری رو خیلی‌ها اشتباه می‌نویسن. دقت ویژه شود! :دی


کتاب دستور خط فارسی، صفحۀ ۲۱ و ۲۲

پیش از این خواندیم: جلسۀ اول، جلسۀ دوم، جلسۀ سوم.