قسمت اول:

۱. ای (حرف ندا۱) همیشه جدا از منادا۲ نوشته می‌شه:

مثال: ای‌ خدا، ای که، ای علی.

۲. این و آن جدا از جزء و کلمهٔ بعد از خودشون نوشته می‌شن:

مثال: آن درخت، آن بچّه.

استثنا: آنچه، آنکه، اینکه، اینجا، آنجا، وانگهی.

۳. همین و همان همیشه جدا از کلمهٔ بعد از خودشون نوشته می‌شن:

مثال: همین خانه، همین جا، همان کتاب، همان جا

۴. هیچ همیشه جدا از کلمهٔ بعد از خودش نوشته می‌شه(با نیم‌فاصله):

مثال: هیچ‌یک، هیچ‌کدام، هیچ‌کس.

۵. چه جدا از کلمهٔ پس از خودش نوشته می‌شه به جز این موارد:

چرا، چگونه، چقدر، چطور، چِسان.

چه همیشه به کلمهٔ پیش از خودش می‌چسبه:

آنچه، چنانچه، خوانچه، کتابچه، ماهیچه، کمانچه، قباله‌نامچه.


کتاب دستور خط فارسی، صفحهٔ ۲۱

پیش از این خواندیم: جلسهٔ اول، جلسهٔ دوم.


توضیحات پای‌پستی برخی کلمات:

۱. حرفی که نشونهٔ خطاب قرار دادن کسیه، مثل: ای، یا، ایها، ا (در ملکا، صنما)

۲. کسیه که مورد خطاب قرار می‌گیره، مثال: ای علی. در اینجا علی مناداست.