۴۰ مطلب با موضوع «آبی نوشت‌ها» ثبت شده است

سازت را با بهار کوک کن...

دارد بهار می‌رسد. بهار، همان زیباترین عروس فصل‌ها. همان که فروردین دامنش را می‌گشاید و جهان، شکوفه باران می‌شود. همان که در دلش اردیبهشت دارد. اُردی‌ای که تنها با آمدن او بهشت می‌شود. دارد بهار می‌رسد، با یک بغل مهربانی. با یک سبد یاسمن. خوشا حال ما مردمی که به پیشواز زیباترین عروس عالم می‌رویم. در دلم صدای خوش عندلیب پیچیده و عطری آشنا تمام جانم را پر می‌کند. عطرِ خوشِ لحظات باهم بودن. لحظاتی که قرار است حالمان، احسن‌الحال شود. لحظاتی که قرار است من باشم، تو باشی، خیابان باشد. دستم را محکم بگیری توی دستت و لابه‌لای موجِ پرسه‌زدن‌های شبِ عیدی، جلوی بساطِ دست‌فروشی، کنارِ میدان شهر، یک جفت ماهی‌قرمز نشان کنیم. دارد بهار می‌رسد و چه حال خوشی است این انتظار شیرین. ما ماهی‌قرمز نشان می‌کنیم. عزیزجون سبزۀ عید را آماده می کند. آقاجون اسکناس‌ها را کنار گلبرگ‌های محمدی می گذارد میان قرآن تا مثل هرسال بهمان اسکناس‌های نو و دست‌نخورده عیدی دهد؛ که وقتی عیدی‌ها را می‌گیریم، دستمان عطر خوش محمدی بگیرد. مامان دل خانه را می تکاند تا غبار غم‌ها را در کوله‌پشتیِ ننه‌سرما بیندازد و با همه‌شان خداحافظی کند. باباهای طفلکی همه‌شان فکر میوه و تدارکات عیدند. دست‌فروش‌ها فکرِ فروختن ماهی‌قرمز و تنگ و سبزه و هفت سین. من به فکر تو. تو به فکر من. بهار به فکر ما...که قرار است کنارِ‌هم بودنمان را شکوفه باران کند. راستی می‌دانی چقدر شیرین است حس گرمی دستان تو میان این همه ازدحام؟ من یقین دارم بهار دارد می‌رسد تا سال مرا با تو تحویل کند. با تو...


❖ ممنون از گندم جانِ عزیزم و الهام بانوی دوست داشتنیم، که منو دعوت کردن به فراخوان رادیوبلاگی ها :*

❖ منم دعوت می کنم از آووکادوی عزیز، مستر مرادی گل و لیلای مهربونم :)

❖ بقیه هم دعوتینا :| حالا چون گفتن سه نفرو دعوت کنیم اسم همه رو نگفتم ولی من اختصاصا یواشکی همتون رو دعوت می کنم ^_^

❖ پیشنهادی نوشت: حتما حتما این پستِ مهشاد عزیز رو بخونین :)

  • موافق ۱۱ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۳۳ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۲۱ اسفند ۹۵

    ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش...

    امروز مهم ترین روز زندگی ام نیست اما می شود گفت جزو روزهای مهمِ عمرم به حساب می آید. روزی که شاید سال ها بعد وقتی در پستوی خانه ام، پشت یک میز چوبی قدیمی نشسته ام و دارم با لبخندی اشک آلود گذشته را مرور می کنم، دخترکم بیاید، با دو فنجان چای زعفران، بنشیند رو به رویم و با لبخند بگوید: «این برگه ها چیه مامان؟ نامه س؟»

    و من با لبخندی محو از پشت عینکم بهش نگاه کنم و بگویم: « نه نامه نیست. دارم ورق پاره های جوونیمو نگاه می کنم.» بعد برگه ای را نشانش دهم و بگویم: «اینو می بینی؟» و با خنده ادامه دهم: «برگۀ ثبت نام کنکورمه! وقتی ثبت نام می کردم سال 95 بود. یادش بخیر تو سالن نشسته بودیم تا اسممو بگن. از نگرانی اشک تو چشمام جمع شده بود! که نکنه من قبول نشم و...» بلندتر بخندم و بگویم: «چه روزایی بود. واسه چه چیزایی حرص می خوردیم! حالا همشون شدن یه مشت خاطره » دخترکم آرام بخندد و بگوید: «همچینم غیرمهم نبودا! یه جورایی آینده ی کاریتون اون موقع ها به همین آزمون ربط داشت. حتی جایگاه اجتماعیتون!»

    آهی بکشم. یک قلپ چای بنوشم و بهش بگویم: درسته! ولی چیزی که مهمه زندگیه. آدم اگه دکتر و مهندس و قاضی باشه ولی زندگی خوبی نداشته باشه و نتونه یه شب با آرامش سر رو بالش بذاره بازنده س. یادت باشه اول از همه یه خانوم خوب، یه دختر خوب، یه انسان خوب باشی و بعد بری دنبال درس و کار...اینجوری تو بازی دنیا این تویی که برنده میشی.»


    ❖ خرید درمانی یعنی حالا من یک ساعتِ زنگ دارِ نازنازی دارم که از وقتی خریدمش دارد بهم لبخند می زند. خرید درمانی یعنی دو گلدان قرمز و زردم که توی یکیش کاکتوس کاشته ام و توی آن یکی یک چیز دیگر!(مدیونید اگر فکر کنید اسمش را نمی دانم)

  • موافق ۱۳ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۳۴ ]
    • פـریـر بانو
    • يكشنبه ۲۴ بهمن ۹۵

    آنِ منی تو...



    این روزها شادی طفلکی شده انگار! همه مان منتظر دو قطره اشک، آهنگی غمگین و یا صحنه ای دلخراشیم تا پقی بزنیم زیر گریه و مدام عطرِ غم بپاشیم به جانِ لحظه هایمان. اصلا انگار نه انگار یک طفلکی منتظر است برویم سراغش تا قلقلکش دهیم، قلقلکمان دهد و دنیا پر شود از قاه قاه خنده هایمان؛ که او از صبح های قشنگ زمستان بگوید و ما از نزدیک شدن به بهار، او از لبخندها بگوید و ما از لحظات ناب کنارِ هم بودن. انگار یادمان رفته زندگی همین اسپندی است که مادربزرگ برای کور شدن چشم حسود می چرخاند دور سرمان و می خواند: «اسپند دونه دونه، اسپند صد و سی دونه...» حواست هست رفیق؟ حواست هست روزها می گذرند و فراموش کرده ای از لاک تنهایی ات بیرون بیایی؟ که شادی طفلکی ات منتظر نگاه توست؟ باور کن شادی همان لحظاتی است که حس می کنی خوشبختی، آرامی، زیبایی. مگر خوشبختی و آرامش چیست؟ باور کن خوشبختی همان صبحی است که مادر تند تند لقمه دستت می دهد تا مبادا گشنه بمانی. زندگی همان پیامکِ «کجایی؟» و «کی می رسی؟» است؛ همان نگران شدن هایش که توی دلت قند آب می کند و نی نی چشمانت را از ذوق می لرزاند. زندگی همان لحظه ای است که نایلون های میوه را از دست پیرزنی می گیری و او با لبخند، تمام مسیر دعا به جانت می کند. همان لحظه ای که از کنار دبستان می گذری و جیغ و داد بچه ها تو را می برد به روزهای خوب کودکی، به حوالی لحظه ای که همکلاسی ات از روی فارسی بابا آب داد و مادر در باران آمد، می خواند. زندگی همان ظهر دم کرده ی تابستان است که صدای اذانِ مؤذن زاده از مسجد محل آرام آرام می آید، می پیچد توی خانه و تو با لبخند یاد ماه رمضان و سفرۀ افطار می افتی، یاد زولبیا و بامیه، یاد آش رشته ی عمه جان و بوی کشک و پیازداغ. خوشبختی، لمیده روی همان لحظه ای که فکر می کنی فردا امتحانت را خراب می کنی و ناگهان خبر می رسد دبیر نیامده! خوشبختی شنیدن صدای آن نی نی کوچولویی است که لباس صورتی دارد و توی بغل مادرش تیله های پر شیطنتش را به تو می دوزد و می گوبد: «دالی!» آری! خوشبختی همین چیزهای کوچک است که هر روز بی تفاوت از کنارش میگذری و یادت می رود باید به روی همه شان لبخند بزنی. یادت باشد غمِ دنیا بسیار است اما بسیارتر می شود اگر دانه دانه بچینی شان روی طاقچه ی زندگی ات و مدام بهشان نگاه کنی. بگشای پنجره را. پرت کن غم ها را در جوی کنار خیابان و شادی طفلکی ات را بغل کن. بغلش که کنی شمعدانی ها نقل لبخند می پاشند به صورتت و دنیا آنِ تو می شود. آنِ تو...

  • موافق ۱۶ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۱۷ ]
    • פـریـر بانو
    • سه شنبه ۱۹ بهمن ۹۵

    تکرار غریبانه ی روزها...



    آنه،
    تکرار غریبانۀ روزهایت چگونه گذشت؟
    وقتی روشنی چشم هایت در پشت پرده های مه آلود اندوه پنهان بود.
    با من بگو از لحظه لحظه های مبهم کودکی ات،
    از تنهایی معصومانه ی دست هایت.
     آیا می دانی که در هجوم درد ها و غم هایت و دوران ملال آور زندگی ات
    حقیقت زلالی دریاچه ی نقره ای نهفته بود؟

    بشنوید

  • موافق ۱۴ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۸ ]
    • פـریـر بانو
    • جمعه ۱۵ بهمن ۹۵

    صبح چهارشنبتون بخیر رفقا :))

     

    امروز از آن روزهایی است که باید بگویم: «خدایا شکرت! شکرت که خانه داریم، خانه مان اتاق دارد، یکی از اتاق ها مال من است، اتاقم پنجره دارد، کنارِ پنجرۀ اتاقم یک درختِ کهن سال است با شاخه هایی خشکیده که هر صبح روی همین دستانِ رو به آسمانش، هزاران پرنده ترانۀ دلدادگی سر می دهند. خدایا شکرت که دیدگان سالمی دارم، گوش های سالمی دارم، که زبان دل و جانم برای شکر گفتنت اندر خم هیچ کوچه ای نیست، که حتی می توانم فریاد بزنم و نوشته هایم پر شود از جیغ و جارِ دوست داشتنت. الهـــــی شکرت که به من زندگی می دهی؛ هر صبح، با همین گنجشک ها، با همین پنجره، همین درخت. من عاشق عشق توام. عاشق دنیایی که ارزانی ام داده ای.»

     

     

    ❖ 6:30 صبح. منظرۀ رو به روی پنجرۀ اتاق حریر. آوای پرندگان...

  • موافق ۱۶ | مخالف ۰
    • פـریـر بانو
    • چهارشنبه ۱۳ بهمن ۹۵

    آن گل که بیشتر به چمن می دهد صفا/ گلچین روزگار امانش نمی دهد...


    ما بلاگرها موجودات سوژه جمع کنی هستیم؛ از خوش خوانیِ پرنده ی کوچکِ کنار پنجره بگیر تا «ترامپ رئیس جمهور می شود!» از چای داغ خانه ی مادربزرگ تا «یوزپلنگ هایی که آهسته می روند» همه شان را می کنیم سوژه و با هزار رنگ و لعاب می رسانیمشان به دست مخاطبانِ جآنمان اما...گاهی وقت ها دیگر خبری از بوی شمعدانی و چایِ هل دارِ مادربزرگ نیست، خبر از لبخند پدر. حالا تنورِ مصیبت داغ است و نوشته هایمان از قلبی سرازیر می شود که توی مشت غم به تب و تاب افتاده. صدای همهمه می آید، صدای فروریختن هزاران امید و آرزو، صدای آژیر ماشین های آتش نشانی. آخ! آتش نشانی...چه کسی از آسمان خبر دارد؟ دو شب است فرشتگان دِلِی دِلِی می خوانند از خاک پای این همه فرشته ی نجات شدن و اما زمین... زمین حال عجیبی دارد؛ عده ای با چشمان منتظر و اشک آلود خبرها را دنبال می کنند، صدای شیون از خانه ی چلچله های عاشق می آید، دسته ای هنوز شاید خبر فرو ریختن پلاسکو را نشنیده اند، فوج فوج گوسفندِ انسان نما فیلم ها و عکس های گرفته شده شان را اینجا و آنجا منتشر می کنند و این مصیبت را به کلیۀ چپشان هم نمی گیرند، عده ای سایت ها را دنبال می کنند، بعضی ها انگشت سبابه را گرفته اند به سمت نظام و شهرداری و... اما این بین خیلی ها مثل ما دلشان به درد آمده و با چشمانی که برق اشک غم آلودشان کرده، چیزی می نویسند تا آتش دلشان اندکی هم که شده خاموش شود اما... می دانی رفیق؟ دلم دارد می لرزد؛ می لرزد برای آن دخترک کوچولویی که صدای در را می شنود و با ذوق می پرد سمت در تا بگوید: «سلام بابایی» اما بابایی اش دیگر...

  • موافق ۲۵ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۸ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۲ بهمن ۹۵

    جهان آلوده ی خواب است و من در وهم خود بیدار...

    نزدیک های سه بامداد است. شاید در این لحظه تنها عشاق و شبِ امتحانی ها بیدار باشند، شاید آدم های تنها، شاید سگ های ولگرد خیابان آزادی. شاید الان گربه ای در خیابان طالقانی مشغولِ زیر و رو کردن سطل زباله ای باشد و دانشجوها خوشحال از تعطیلی فردا با خیال راحت خوابیده باشند. نمی دانم اما هر چه که هست شهر در سکوت عمیقی به سر می برد. گاه گاهی صدای زوزه کشیدن از دوردست ها به گوشم می رسد. این صدا می تواند صدای گرگ باشد یا شغال و... اما حتی با این وجود تنها صدایی که شهر را در خود فرو برده صدای شب است و این طنین پر از آرامش از لای پنجره ای که باز گذاشتمش می خزد به ایوان تنهایی ام. نشسته ام پشت میز. ماگ دوست داشتنی ام لبریز نسکافه ی داغ است و عطری مطبوع اتاق را پر کرده؛ عطرِ پوست لیمویی که یک ساعت پیش گذاشتمش روی بخاری تا بپیچد و دوباره تداعی گر لحظات ناب کودکی هایم باشد؛ تداعی گر بیسکوییت های لیمویی پدربزرگ که برایم می خرید...راستی شما تا به حال پنجره را باز کرده اید تا صدای شب را بشنوید؟ :)

  • موافق ۱۵ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۳۶ ]
    • פـریـر بانو
    • دوشنبه ۲۰ دی ۹۵

    بغلت می کنم برای روز مبادا...

    مهربان باش

    شاید فردایی نباشد...


    تا به حال اندیشیده ای که شاید فردا صبح چشم باز کنی و ببینی دیگر همه چیز تمام شده؟ که دیگر در این جهان نیستی و فرصت تمامی دوستت دارم های ته نشین شده در دلت، تمامی بغل کردن های قندیل بسته در عمق تنت و تمامی نگاه های مهربانِ دوست داشتنی به آدم ها را از دست داده ای؟ تا به حال اندیشیده ای که شاید فردا صبح چشم باز کنی و ببینی آدم هایی که لابه لای زندگی ات می لولند، برای همیشه رفته اند؟ که دیگر نیستند تا یک چای عصرانه را با آن ها شریک بشوی؟ که پشیمان شوی برای تمامی ساعاتی که در برابرشان اخمو بودی، قهر کردی، بدخلقی کردی و حوصله ی بودنشان را نداشتی؟ میان این همه هیاهو، در همین لحظه، اویی که ترجیح میدهی این روزها نگاهش نکنی را به یاد بیاور. یک دم، تنها یک دم چشمانت را ببند و با خودت بگو اگر نباشد چه به روزم می آید؟ اگر دلت لرزید، قدر بودنش را بدان...

  • موافق ۱۳ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۸ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۱۸ دی ۹۵

    آنچه امشب گذشت...

    مادامی است زندگی ام درد می کند و سکوت شب جاری است میان لحظه هایم. می شنوی صدای باران را؟ نه! این صدای باران نیست. صدای آب شدن آرزوهایی است که دست زمان به نابودیشان کشانده و من میان این گریه بازار آرزوها در خود به یغما رفته ام. دارم از حال می نویسم. حالِ دخترکی که در من نشسته و ظلمات او را درآغوش گرفته. می دانم عاقبت روزی در غروبی غمگین لابه لای همین سطور باران خورده، خواهد پوسید. نعشش می ماند میان واژه های نم دارم و روحش می رود. او می رود. من می روم. خنده هایم می روند. آرزوهایم می روند. 

    آی روزگار، حواست هست؟ حواست هست چه ناجوانمردانه مرا در خود می شکنی که دیگر نه نای نوشتن مانده و نه پای رفتن؟ دنیایم شده تکرار؛ تکرار من خوبم ها و خندیدن های دروغی، تکرار  تب کردن های یواشکی، تکرار در خود فرو ریختن ها و دوباره زنده شدن های پوشالی. 

    گاهی با خودم می گویم کاش می شد کوله پشتی آرزوهایم را بردارم و دور شوم. دورِ دور...و چشم ببندم بر تمامی لحظاتی که دستی آمد و روحم را خراشید. روح خراشیده ام را نمی شود بردارم و بروم؟ بروم بنشینم توی قایق سهراب و بگویم من هم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم؟ نمی شود بروم به شهر پشت دریاها؟ آخر دیگر زندگی شستن یک بشقاب نیست. زندگی یافتن یک سکۀ ده شاهی در جوی خیابان نیست. زندگی شده شهری که آخرشب ها کنج کوچه ای تاریک، بالا می آورد تمام لحظاتی را که دروغکی خندید. حال، حکایت من هم شده حکایت این شهر. حکایت شب هایی که به جای خودم، چشم هایم بالا می آورد الکی سرمست بودن ها را... 

    این روزها حس میکنم بغضی اضافه در گلوی روزگارم...که مدام آرزوی شکستنش را دارد. خدا را چه دیدی؟ شاید نزدیک است روز شکستن این بغضِ خسته. شاید نزدیک است روزی که غصه ها از قصه ی روزگارم به رحلتی ابدی دچار شوند. از من نپرس چه شده که حال دلم اینگونه ترک برداشته. راستش حال آدمِ خراب جایی خراب تر می شود که نمی تواند دردهایش را به کسی بگوید. بگذار همچنان گره از انبان روزگارم نگشایم. بوی مشک نمی دهد این انبان کبودِ پلاسیده. بوی گند می دهد، بوی گند...گاهی با خودم می گویم کاش من هم مثل هزاران رهگذرِ خیابان بیست و یکم، دردم درد عشق و دستان نرسیده به زلف یار بود اما درد من از جنس درد آن ها نیست. من...زندگی ام درد می کند...


     بشنویم؟ 

    از اینجا گرفتمش. امشب برایم رفیق بود...

  • موافق ۱۴ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۲۸ ]
    • פـریـر بانو
    • جمعه ۱۷ دی ۹۵

    اِند خوشبختی...

    دل آدم چیز عجیبی است. یک وقت هایی آنقدر پروانه های رنگی توی آسمانش پر پر می زنند که گمان می کنی رسیده ای به منتهای هرچه شادی و خوشی و یک وقت هایی... آه! یک وقت هایی چنان ابری و مه آلود می شود که اگر از سرشکِ چشمانت دنیا را آب ببرد، باز هم دلِ آسمانِ ابریِ دلت پر است؛ پر بغض و پر هیاهو. مثل طفلِ کوچکِ بی مادری که مدام توی گهواره هق می زند و لب هایش خشک تر می شود. غریب حکایتی است حکایت دل. حتی سنگ هم بشود باز هم لحظاتی هست که ناگهان دانه ی کوچکی از میان شکستگی هایش بزند بیرون، دامنش را بگشاید و به یکباره مبتلایت کند. مبتلا که بشوی دیگر فرقی نمی کند کجای جهان باشی، در خرابه ای پر دود یا کاخِ زر اندود. روی مشتی خاک رس یا دامنه های زاگرس. در خیابان های باران خورده ی شمال یا...این خاصیت دل است. مبتلا که بشود دیگر فرقی نمی کند حاتم طایی باشی یا گدا. تو یک مبتلایی. مبتلا بودن حال خوشی است، خوش ترین حالت دل، حکایت غریب و روح نوازِ دل. خوشا مبتلای دلی مبتلا، بودن. که به قول حاجیمان اِندِ هرچه خوشبختی است.


    ❖ یا ایهاالذینی که می روید، رفتن قشنگ نیست. نفس آدم را بند می آورد.

  • موافق ۱۶ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۵۲ ]
    • פـریـر بانو
    • پنجشنبه ۲ دی ۹۵
    عنوان وبلاگ: رمانی از سید آوید محتشم