ما را غلامی تو بوَد تاج افتخار...

نشد پسر باشیم آقا؛ نشد پسر باشیم و اول محرم که می‌شه پیرهن مشکیمون رو از گنجه دراریم بپوشیم و به احترامت ریش بلند کنیم. نشد واسه بیرون بودن آزاد باشیم و شب و روزمون تو مسجد بگذره. از یه طرف پرچم‌ قرمز، مشکی، سبزها رو بزنیم به در و دیوار و از یه طرف پلوی نذری آبکش کنیم و استکان بشوریم. نشد پسر باشیم و بایستیم برات محکم سینه بزنیم و بلندبلند صدات کنیم و آخر محرم رو سینه‌هامون دون‌دون قرمز بیفته، نشد پابرهنه میون دسته‌های عزاداریت راه بریم به زنجیرزن‌ها و سینه‌زن‌ها آب بدیم، نشد برات پرچم بچرخونیم و علم ببندیم به کمرمون، نشد زنجیر بزنیم برات، نشد پسر باشیم و از جون و دل مایه بذاریم آقا ولی... ولی مردونه پای خودت و عشقت و غمت موندیم. ما یه گوشه نشستیم و اشک ریختیم، یه گوشه راه رفتیم و آروم سینه زدیم، یه گوشه استکان شستیم و چایی و قند و خرما آماده کردیم، یه گوشه کشمش و برنج پاک کردیم و... . ما همش اون گوشه‌موشه‌ها بودیم آقا. ما رو هیشکی ندید ولی... ولی تموم دلخوشیمون اینه نگاه شماها بهمون هست، تموم دلخوشیمون اینه حواستون بهمون هست؛ به موقع دستمون رو می‌گیرین، به موقع آبرومون رو می‌خرین، به موقع دلمون رو آروم می‌کنین. تموم دلخوشیمون اینه شما رو داریم، شما رو داشتن چه عالمیه آقا... .


پی‌نوشت اول: نگاه به شناسه‌های جمع نکنین. همش در مورد خودمه نه همهٔ خانوم‌ها.

پی‌نوشت دوم: یه محرم دیگه هم زنده‌ایم و حب حسین(ع) و آل علی تو دلمونه. خدا رو شکر. التماس دعا رفقا...

  • موافق ۲۳ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۳۳ ]
    • פـریـر بانو
    • دوشنبه ۱۹ شهریور ۹۷

    اینجا بهترین نقطهٔ زندگی‌است!


    اگر از حال ما می‌پرسی باید بگویم خوبیم. صبح‌ها با هزار امید و آرزو از تخت خواب جدا می‌شویم، با لبخند به همه سلام می‌دهیم و سفرهٔ رنگینِ پر و پیمانِ صبحانه دلمان را به تب و تاب می‌اندازد. همه‌چیز برای شروع یک صبح خوشمزه مهیاست؛ یک صبح خوشمزه که آغاز روزی دل‌نشین است. الحمدالله کار خوبی هم داریم و رئیس‌های خوش‌اخلاق و حقوق و مزایای بسیار! کجای دنیا را می‌شناسی که با کمترین کار، بیشترین حقوق را بدهند؟ اینجا بهترین نقطهٔ زندگیست، بهترین زمان ممکن برای زیستن.
    هزینهٔ رهن و اجارهٔ خانه‌ها پایین است و هیچ صاحب‌خانه‌ای اجاره را بالا نمی‌برد، کیفیت ماشین‌های داخلی به طرز شگفت‌انگیزی بالا رفته و قیمتشان پایین آمده. نه تنها خودرو که همه‌چیز ارزان است؛ از سیب‌زمینی و پیاز گرفته تا میوه و گوشت و همه و همه. راننده‌های تاکسی‌ دیگر از سیاست و اقتصاد حرف نمی‌زنند چون اقتصادمان در بهترین وضعیت ممکن است و مردان لایقی بر کرسی نشسته‌اند. مسئولین صادق و خدومی داریم که جانشان برای مردم این آب و خاک در می‌رود. آن‌ها بی هیچ چشم‌داشتی به مشکلات مردم رسیدگی می‌کنند. از رانت و بخور بخور و پارتی‌بازی و فساد مالی و وام‌های میلیاردی و احتکار هم هیچ خبری نیست؛ این‌ها فقط در قصه‌گویی‌های شبانهٔ مادربزرگ‌هاست. گفتم که! اینجا بهترین نقطهٔ زندگیست، بهترین زمان ممکن برای زیستن. 
    ما همگی خوشحالیم که فرزندان این آب و خاکیم، خوشحالیم که پیشرفت و صاحب‌نام شدنمان در همین مملکت امکان‌پذیر است. ما خروجی بهترین نظام آموزشی جهانیم؛ نظام آموزشی ایده‌آلی که با ثبات هرچه تمام‌تر دهه‌هاست اجرا می‌شود و افراد باسوادی را تحویل جامعه داده تا سرنوشت کشور را به بهترین‌ شکل ممکن رقم بزنند‌. اینجا همه عاشق علم و دانش‌اند و برای هر کودکی امکان تحصیل وجود دارد. همه از ته دل در انشاهایشان می‌نویسند علم بهتر از ثروت است چراکه کسی دغدغهٔ ثروت ندارد و زندگی همه خوب می‌چرخد. بچه‌های کار سال‌هاست نسلشان منقرض شده؛ همه خانه و شغل خوب دارند و دیگر نیازی نیست هیچ بچه‌ای برای تأمین مخارج زندگی کار کند. گفتم که! اینجا بهترین نقطهٔ زندگیست؛ بهترین زمان ممکن برای زیستن. 
    در خاک این ممکلت خوب‌ترین مردمان جهان نفس می‌کشند؛ مردمی به دور از دروغ و ریا، مردمی سراسر مهر و صداقت و درست‌کاری. نه از دزدی خبری هست، نه تجاوز و نه کودک‌آزاری. نه کسی در خیابان مزاحم دیگری می‌شود و نه هیچ‌کس بر سر دیگری اسید می‌پاشد. همه آرام و مهربان‌اند، همه مشغول کار و زندگی و کسب‌روزی‌اند. کارگرها الحمدالله وضعشان عالیست. حقوقشان بیشتر شده و دیگر هیچ پدری شرمندهٔ زن و بچه‌اش نیست، دیگر هیچ پدری غصهٔ جهاز دخترش، هزینه‌های عروسی فرزندش و سیسمونی نوه‌اش را نمی‌خورد. دل هیچ مادری خون نیست‌. علی برکت الله! همه دستشان به دهانشان می‌رسد. در کنار هم خوشبختیم، اعصابمان آرام است، سور و ساط میهمانی‌هایمان جور است و امکانات بسیاری برای تفریح داریم. دل‌ ما جوان‌ها لبریز عشق و امید و شوق زندگی است. ازدواج آسان شده و دیگر هیچ جوانی از ترس هزینه‌های ازدواج مجرد نمی‌ماند. می‌بینی؟ اینجا بهترین نقطهٔ زندگیست؛ بهترین زمان ممکن برای زیستن. 
    وقتی صغیر و کبیر یک مملکت امید به زنده‌بودن و فعالیت داشته باشند آن مملکت قطعا روزگار خوش و آیندهٔ درخشانی خواهد داشت. مملکتی که فرزندانش برای دریافت حقوق بیشتر سراغ رشته‌های پردرآمد نمی‌روند و همه از سر عشق و در پی استعداد، در رشته‌های دلخواهشان درس می‌خوانند، قطعا طی سال‌های آینده بهشتی لبریز از افراد لایق خواهد شد. یکی از این فرزندان من هستم؛ من که عاشقانه نوشتن را انتخاب کردم. انتخاب کردم تا بنویسم، تا نعمتی که در من نهاده شده هرز نرود و رسالتم را به جا آورم. راستش مادرم می‌گوید من بی‌نظیرم و خیلی خوب می‌نویسم اما یک عیب بزرگ دارم. عیب بزرگم این است که همه‌چیز را وارونه می‌نویسم؛ مثل دیبی در مجموعهٔ کلاه‌قرمزی. 

    آری! اگر از حال ما می‌پرسی باید بگویم خوبیم... .
  • موافق ۹ | مخالف ۱
  • نظرات [ ۱۲ ]
    • פـریـر بانو
    • يكشنبه ۱۸ شهریور ۹۷

    به نظرم آنفالو کنین بره، چیزی رو از دست نمی‌دین.

    یک. دلم برای آدم‌های دور و برم تنگه، دلم برای رفقای وبلاگیم و خنده‌هاشون تنگه، دلم برای شماها تنگه، دلم واسه خیلی چیزها تنگه و هیچ‌کاری هم برای رفع این دلتنگی نمی‌کنم یا نمی‌تونم بکنم. یه‌جور خودآزاریه احتمالا...

    دو. دارم فکر می‌کنم اگر یک‌بار دیگه اونجوری نگام کنه چی می‌شه؟ احتمالا یه حرکت انتحاری می‌زنم و دوتایی می‌خوریم زمین، هوا می‌ریم! :| (عیب نداره اگه چیزی از این شماره نفهمیدین. منم زیاد نمی‌فهمم. خدا عاقبت هممون رو به‌خیر کنه)

    سه. دیشب تو عروسی از دور رقص خانوم‌ها رو نگاه می‌کردم. بعد یهو در مورد رقص به پوچی رسیدم؛ به جملهٔ  معروف «خب که چی؟». مثلا چرا باید بریم وسط سالن برقصیم و بقیه نگاهمون کنن؟ :|

    چاهار. امروز پست خداحافظی نوشتم واسه اینجا! :)) بعد نشستم به این فکر کردم که چرا نصف اون‌هایی که دوست دارم سکوت نکنن، خیلی‌وقت‌ها خاموشن؟ و در نهایت بهشون حق دادم چون عملا چیزی جز چرند نمی‌نویسم اینجا. واسه همین هم پست خداحافظی نوشتم؛ که می‌رم و هر وقت دوباره تونستم چیزهای خوب بنویسم به نوشتن برمی‌گردم و... . خواستم منتشرش کنم که یهو نظرم عوض شد. گفتم اصلا معلومه چی میخوای؟ اینجا رو حذف کنی کجا بنویسی؟ وبلاگ رو کنسل کنی حالت بهتر می‌شه یعنی؟ معلومه که نه! پس چته؟ فازت چیه؟ فازت چیه؟ فازت چیه؟ و اینگونه از خداحافظی صرف نظر کردم تا فازم مشخص شه. :| 

    پنج. میل به نوشتن این روزها در من به اوج رسیده ولی متاسفانه نوشتن‌هام درست حسابی در نمیاد. حتی شعرهام رو می‌نویسم بعد از زیادی اختیارات شاعری توش حالم بد می‌شه می‌اندازمش دور. واقعیت اینه که حالش رو ندارم. حالش رو ندارم با واژه‌ها کشتی بگیرم تا خوب در بیان. پیش به سوی تباهی‌...

    شیش. واسه یکی از دوست‌هام خواستگار اومده. طلبه‌اس (یا روحانی؟). دوستم می‌گه نمی‌دونم چیکار کنم. می‌ترسم زیاد بهم سخت بگیره ازش خسته شم! بهش گفتم: «وقتی ایشون تو رو با مانتو پسند کرده لابد مشکلی نداره دیگه! بی برو تو دل قضیه شاید ته کار یه حاج‌خانوم درست‌حسابی ازت در اومد!» می‌خنده و معتقده من آدم نمی‌شم و همش مسائل عشقی و خواستگاری رو به شوخی می‌گیرم! :| بهش گفتم ولی حس خفنیه! بشینی تو مسجد شوهرت روضه بخونه و اینا! بعد تو هی تو دلت قند آب شه که این صدای شوور منه‌ها! آقامون داره روضه می‌خونه! :))) اما ته کار دلقک‌بازی رو کنار گذاشتم و گفتم سعی کن بشناسیش. مهم نیست چیکاره‌اس و چه لباسی تنشه. مهم اینه آدم خوبی باشه و تو باهات حالش خوب باشه. (حالا نه که خودم پدر تجربه‌ام و الان سه تا بچهٔ قد و نیم‌قد دارم، مشاوره هم می‌دم! :/)

    هفت. خیلی می‌مونم بین دوراهی‌های زندگی. چندروز پیش چادرم رو از تو کمد درآوردم، بوش کردم و شاید نزدیک‌های یه ربع صورتم رو گذاشتم روش. خنک بود و بوی عطرم رو می‌داد. داشتم فکر می‌کردم چطور از این برزخ نجات پیدا کنم؟ چطور بین دین و دنیا تعادل ایجاد کنم؟ شماها وقتی به همچین سوال‌هایی می‌رسین از کی کمک می‌خواین؟ از کی کمک بخوام؟

    هشت. یکی باشه یه روز کامل تو جنگل راه بریم و از در و دیوار حرف بزنیم. تیکه‌های چوب و شاخه‌های درخت زیر پامون خرچ خرچ صدا بده، بوی برگ درخت‌ها بپیچه تو وجودمون، صدای بلبل و پرنده و آب رودخونه بشه همراهمون. نداریم که! دور و برمون رو یه مشت نداری گرفته! :/


    همین! خدافظ. :|

  • موافق ۱۶ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۴۵ ]
    • פـریـر بانو
    • پنجشنبه ۱۵ شهریور ۹۷

    من پشت کردم به همه دنیا تا رو به تو سجاده بندازم...

    سجاده را پهن می‌کنم روی زمین. عطر حرمی که کنار قرآن هست را می‌گیرم و به گوشه و کنارش می‌زنم. نفس می‌کشم؛ عمیق. اتاق عطر دلنشینی به خود گرفته. لبخند نیم‌بندی می‌زنم و تمام دنیا را می‌ریزم پشت در؛ تمام گرفتاری‌هایی که شانه‌های خسته‌ام را نشانه گرفته. و می‌نشینم مقابل تو؛ مقابل تو نشستن یعنی یافتن آرامش گمشدهٔ این روزها. دیگر صداها را نمی‌شنوم، تلخی‌ها را نمی‌چشم، زشتی‌ها را نمی‌بینم. در این نقطهٔ عالم فقط تویی و نور. کور و کر می‌شوم کنار تو؛ کنار تو ای معبود، کنار تو ای معشوق، کنار تو ای محبوب. 

    من هرجای دنیا که بروم باز هم کفتر جلد بام خانهٔ توأم. من هرجای دنیا که بروم باز هم قرار دل بی‌قرارم میان آغوش توست؛ روی همین سجاده، در هوای همین عطرِ از حرم آمده. این یک قرار عاشقانه است؛ این یک قرار عاشقانهٔ عارفانه است که برای دقایقی جز تو را نبینم، که تو باز هم مثل همیشه منِ مچاله را میان بازوانت بگیری، که از راه برسی تا بهانهٔ زنده‌بودنم شوی‌، که امید در من نمیرد. 

    من خوشبختم که میان این همه تاریکی نوری به نام تو دارم؛ تویی که هربار این دخترک سربه‌هوا را تحویل می‌گیری و بهش می‌فهمانی حواست هست. تو همیشه حواست بود حتی وقت‌هایی که منتظر نشستی و من به قرارمان نرسیدم. و حالا... دیگر تو را در دل هیچ اتفاق عاشقانهٔ عارفانه‌ای تنها نخواهم گذاشت؛ به نامم قسم‌‌‌‌.

  • موافق ۷ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۶ ]
    • פـریـر بانو
    • چهارشنبه ۱۴ شهریور ۹۷

    خداحافظ مجردی!

    چی می‌تونه سر صبح نیش آدم رو ببره تا بناگوش؟

    (برای دیدن عکس در سایز اصلی روش کلیک کنین.)

    فقط اونجاش که می‌گه «فلافل یا چلوکباب! مسئله این است.» 

    :))

    با آرزوی خوشبختی برای جوانان این مرز و بوم و دعای عاقبت به‌خیری، شما هم از کارت عروسی‌های متفاوت و جالبی که دیدین بگین یکم شاد شیم دور هم. :دی 

  • موافق ۱۸ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۹ ]
    • פـریـر بانو
    • دوشنبه ۱۲ شهریور ۹۷

    اگه عرضهٔ زندگی‌کردن ندارین چرا بچه‌دار می‌شین؟

    قدش نیم‌متره؟ نه! بیشتر از نیم‌متره. یه پسر کوچولو با قد بیشتر از نیم‌متر و موهای فرفری خرمایی و پوست سفید و مژه‌های بلندِ فر خورده. دل‌نشینه. از اون‌ها که دوست داری بنشونیش تو بغلت و هی باهاش حرف بزنی و دلت واسه شیرین‌زبونی‌هاش قیلی ویلی بره. امروز صدای گریه‌اش می‌اومد. صدای گریه‌ای که قاطی داد و بیداد مادرش گم می‌شد. مادرش داشت دعواش می‌کرد؟ نه! مادرش داشت دردهای خودش رو داد می‌زد. دردهایی که نصفش تقصیر شوهر نامردش بود و نصف دیگه حماقت‌ها و بخشیدن‌های بیخود خودش. رفته بود پیش پدرشوهرش و می‌گفت: «پسرت بازم من رو زده، بازم خیانت کرده، من طلاق می‌گیرم. مهریه‌ام رو اجرا می‌ذارم و می‌رم. شما بمونین و این دوتا بچه.» این‌ها رو با داد و فریاد و گریه می‌گفت. حرفش که تموم شد بچه‌هاش رو گذاشت جلوی دروازهٔ خونهٔ پدرشوهرش و سوار ماشین شد و رفت. بچه‌هاش یعنی یه پسر هشت ساله و یه پسر موفرفریِ دو سال و نیمه‌. 

    من حق دخالت نداشتم. نشسته بودم توی اتاق و به نکبت‌بودن دنیا فکر می‌کردم. به اینکه این بچه چه گناهی کرده؟ بچه‌ای که از وقتی مادرش رفت یک بند جیغ کشید و گفت مامان نَلُو، مامان نَلو(مامان نرو). مادربزرگش تلاش می‌کرد آرومش کنه ولی نمی‌شد. آبجی کوچیکه (فسقلو) رفت تو حیاطشون و با اجازهٔ مادربزرگش، بچه رو آورد پیش ما. فسقلو قبلا زیاد باهاش بازی می‌کرد و موفرفری اون رو دوست خودش می‌دونه. صداش می‌اومد که باهاش حرف زد و خندوندش و آرومش کرد. 

    بالاخره پاهای سنگینم رو بلند کردم و از اتاقم رفتم بیرون. بچه‌ها یه گوشهٔ حیاط مشغول بازی‌ بودن و موفرفری هم بادبزن لاکی رو گرفته بود توی دستش و براندازش می‌کرد. سعی کردم بهش نزدیک شم. کنارش نشستم و لبخند گنده‌ای زدم و بوسیدمش. اون هم لبش به لبخند باز شد. بعد شروع کرد حرف زدن. بهم یه چیزهایی گفت که درست نفهمیدم. اکثر کلماتش مبهم بود و بریده بریده. داداشش که مشغول بازی بود یهو اومد جلو. گفتم: «چی می‌گه این نی‌نی خوشگله؟» گفت: «داره می‌گه بابام سنگ رو زد به سر مامانم.» با شنیدن حرفش مغزم سِر شد. دیگه صداهای دور و بر رو نشنیدم. فقط صدای درونم رو می‌شنیدم که مدام تکرار می‌کرد «اون فقط دوسال و نیمشه...»

  • موافق ۱۳ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۱ ]
    • פـریـر بانو
    • يكشنبه ۱۱ شهریور ۹۷

    طبق گفتهٔ کتاب چهارمیثاق، این کلمات مثل زهر درون آدم می‌شینه!

    تا جایی که یادم میاد هیچ‌وقت از زیبایی‌های زندگی بهم نگفته، هیچ‌وقت روی خوشش رو بهم نشون نداده و نگفته این‌جای زندگی خیلی خفن و توپ و باحاله. برعکس همیشه تاریکی‌ها و بدی‌هاش رو مثل آجیل ریخت تو دستم و گفت: «ببین، بیین زندگی اینه نه چیزهایی که تو فیلم‌ها نشونش می‌دن.» آخرین نصیحتش هم این بود که مفهوم دوست اجتماعی یه چیز کاملا مسخره‌اس مخصوصا تو ایران. شاید دخترها بپذیرنش و اعتماد کنن ولی پسرها نه! من جنس خودم رو خوب می‌شناسم. بدون استثنا همشون از اون اول یه فکری تو سرشون می‌چرخه. اکثرشون هم بعد یه مدت تور پهن می‌کنن. جنس ما شیشه‌خرده توش زیاده پس اون دختری عاقله که اعتماد نکنه بهشون و قاطی اینجور دوستی‌های به قول خودشون اجتماعی نشه! همیشه یادت باشه تو هر مسئله‌ای به منفی‌ترین احتمالش فکر کنی تا آسیب‌ نبینی.


    :)

  • موافق ۱۱ | مخالف ۷
  • نظرات [ ۲۵ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۱۰ شهریور ۹۷

    تکه‌پاره‌های این روزها...

    ۱. چی غم‌انگیزتر از مجلس ختم یه مادر؟ امروز مداح می‌خوند «مه ماه آسمون بی، کجه بوردی؟ آ مارُ آ مارُ» و من فرو می‌ریختم تو خودم و از فکر کردن به روزی که صاحب یه همچین مجلسی باشم نفسم بند می‌اومد. من دووم نمیارم مطمئنم. می‌میرم...

    ۲. حاج‌آقای امروز رفت بالا منبر و نمی‌دونم چطور عزای مادر رو به اوضاع مملکت رسوند ولی اینقدر خوب حرف زد که دعا کردم مثل این حاج‌آقا موسوی خدا زیاد کنه؛ که پشت میکروفون، ناعدالتی‌ها رو داد بزنه، درد مردم رو داد بزنه.

    ۳ لیلا که پیشم نشسته بود می‌گفت «هه! این آخونده هم مثل بقیه فقط حرف می‌زنه، شعار می‌ده. خودش هم عمل می‌کنه به حرف‌هاش؟» بهش گفتم داره می‌گه سکوت نکنین و خودش هم سکوت نمی‌کنه. دیگه چیکار کنه بنده خدا؟ و یادت باشه حرف درست رو تو هوا بقاپی حتی اگه دشمنت داره می‌گه. مهم نیست کی حرف می‌زنه مهم اینه داره چی می‌گه!

    ۴. من خیلی دارم تلاش می‌کنم خودم رو نگه دارم. خیلی دارم تلاش می‌کنم محکم بمونم. شونه‌هام خسته‌اس ولی ایستادم. می‌شه برام دعا کنین تَرَک نخورم؟ می‌شه برام دعا کنین از هم نپاشم؟ من خیلی نگران خودمم...

    ۵. نمی‌دونم چرا این روزها سوال در مورد عشق زیاد برام پیش میاد! :| مثلا اینکه آدم چجوری می‌فهمه عاشق شده؟ یا آدمی که یه بار عاشق شده و به عشقش نرسیده می‌تونه دوباره عاشق شه یا همیشه اون حسرت تو دلش هست؟ یا مثلا واقعا اگه به طرفت عشقت رو نشون بدی پررو می‌شه؟ :| یه همچین چیزهایی مثلا! بیاین پاسخگو باشین.

    ۶. هربار خواستیم بریم مشهد نشد. امشب دوباره همهٔ نشدن‌ها یادم اومد. و به این فکر کردم که شاید برنامهٔ شهریور امسال هم نشه...

    ۷. بهش گفتم: «بیا بیا یه خبر جدید برات دارم.» با ذوق گفت: «خواستگار اومده برااات؟» پوکرفیس نگاهش کردم گفتم: «نه‌خیر! اگرم بیاد اصلا به من نمی‌گن که خبر داشته باشم به تو بگم! :/» صاف زل زد تو چشم‌هام با نیش باز گفت: «ولی تو اینقدر خواستگار داری خبر نداری! من همه رو می‌دونم.» هم خنده‌ام می‌گرفت هم پوکرفیس بودم. خلاصه از این زندایی‌ها هم خدا زیاد کنه! :|

    ۸. یکی از باگ‌های خلقت من صفرکیلومتر بودنمه! در این حد که خیلی وقت‌ها وقتی بچه‌ها بهم یه چیزی می‌گن به دید مشکوکانه بهش نگاه می‌کنم چون ممکنه یه چیز خاک‌برسری باشه و من طبق معمول مطلب رو نگرفته باشم! :| خوب هم نیست البته! ممکنه چون نمی‌دونی فلان حرف در مورد چیه یه جا بگی و سوتی‌های عظیمی بدی! :|

    ۹. دلم خواست امشب برم بهش بگم می‌شه برام قرآن بخونی آروم شم؟ روم نشد ولی. خیلی وقت‌ها روم نمی‌شه حتی اگه دوستم باشین. اگه یه روز از شماها همچین چیزی رو بخوام برام این کار رو می‌کنین؟ 

    ۱۰. خواستم اگه این پست رو خوندین و اولش غمگین شدین تهش غمتون رفته باشه. رفت؟ ایشالا رفته باشه! من دیگه نمی‌خوام تو نوشتن به خودم سخت بگیرم. مثلا الان دلم خواست بیام اینجا باهاتون حرف بزنم و اومدم. شما هم باهام حرف بزنین. خب؟

  • موافق ۱۲ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۲۱ ]
    • פـریـر بانو
    • شنبه ۱۰ شهریور ۹۷

    چه غریب ماندی ای دل...

    یه سری حرف‌ها رو نمی‌شه به کسی گفت، یه سری دردها رو نمی‌شه واسه کسی شرح داد، یه سری بدبختی‌ها رو نمی‌شه با یکی دیگه شریک شد. این حرف‌ها، این دردها و این بدبختی‌ها هر روز یه سال به عمرت اضافه می‌کنه. اونوقت یهو به خودت تو آینه نگاه می‌کنی و می‌بینی در عین جوونی سن و سالی ازت گذشته. 

    تو زندگی چیزهایی هست که از یه جایی به بعد دیگه اشکت رو در نمیاره، دیگه صدای ناله‌ات رو بلند نمی‌کنه، دیگه قلبت رو نمی‌سوزونه، فقط ساکت می‌شی و دونه‌دونه به تعداد موهای سفید روی سرت اضافه می‌شه؛ چیزهایی مثل دویدن و به جایی نرسیدن، مثل جاهای خالی‌ای که انگاری هیچ‌وقت پر نمی‌شه، مثل حرف‌هایی که میاد تا سر زبونت و با درد قورتشون می‌دی، مثل وقت‌هایی که می‌خوای بپری و دَم پریدن، بال و پرت رو می‌شکونن و پرپر می‌شی. 

    خیلی وقت‌ها با خودم می‌گم کاش خدا قابلیت دیده شدن داشت؛ یه جوری که می‌شد برم پیشش، زل بزنم تو چشم‌هاش و براش از چیزهایی که می‌دونه بگم. بعد که حرف‌هام رو زدم، سرم رو بذارم رو زانوش، مثل جنین تو خودم مچاله شم و بخوابم؛ بخوابم بدون هیچ نگرانی و حال بدی، بخوابم و مطمئن باشم وقتی بیدار می‌شم هنوزم هست و داره با لبخند نگاهم می‌کنه.

  • موافق ۱۵ | مخالف ۰
  • نظرات [ ۹ ]
    • פـریـر بانو
    • جمعه ۹ شهریور ۹۷

    دوست دارم بروم...

    دوست دارم بروم سر به سرم نگذارید

    گریه‌ام را به حساب سفرم نگذارید

    دوست دارم به پابوسی باران بروم

    آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید

    آنقدر آینه‌ها را به رخ من نکشید

    اینقدر داغ جنون بر جگرم نگذارید

    چشمی آبی‌تر از آیینه گرفتارم کرد

    بس کنید این همه دل دور و برم نگذارید

    آخرین حرف من این است زمینی نشوید

    فقط از حال زمین بی‌خبرم نگذارید...


    «فروغ فرخزاد»

  • موافق ۷ | مخالف ۱
    • פـریـر بانو
    • جمعه ۹ شهریور ۹۷
    عنوان وبلاگ: رمانی از سید آوید محتشم